Jak na film, który niby miał być o zbrodni na polskich jeńcach, rozczarowało mnie to dzieło. Bardziej pasowałby do tego tytuł "Wdowy katyńskie", bo na tym właśnie skupia się ten film - na losach wdów katyńskich. Na wydarzeniach mających miejsce później. Sceny porozrzucane, wątki pomnożone. Zbyt duża część filmu dzieje się po wojnie. Wajda próbował powiedzieć w tym filmie zbyt dużo. I w ogóle nie pojawia się tutaj Stalin, Beria, Mołotow, nie ma sceny posiedzenia Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940, które było kluczowym wydarzeniem dla losów polskich jeńców.
Ogólnie, to bardzo mocno fabularyzowana wersja historii, której tytuł jest mylący, a konstrukcję filmu uważam za złą. Ten film jest po prostu źle skonstruowany.
Kamera się trzęsła, jakby operator miał Parkinsona. A muzyki w ogóle nie zauważyłem.

Do tego z jednego z jeńców bezpośrednio, a pośrednio również z pozostałych jeńców, zrobiono w tym filmie totalnych durniów - w rozmowie z żoną ten jeniec najpierw powiedział, że Sowieci nie podpisali konwencji genewskiej o traktowaniu jeńców, więc czarno to widzi, a zaraz potem stanowczo odrzuca pomysł ucieczki z obozu, bo "oficerski honor" - można z tego wywnioskować, że on spodziewał się, że Sowieci go zabiją, a mimo to odrzucił pomysł ucieczki, zupełnie jakby chciał zginąć i chciał, żeby jego żona została wdową. Czy z tego wynika, że Wajda chciał, żeby widzom nie było żal ofiar tej zbrodni, i żeby widzowie doszli do wniosku, że ci jeńcy byli tacy głupi, że nie powinno być ich im żal?

Tylko finałowa scena egzekucji jest tym, do czego nie mam zastrzeżeń. Jedna z niewielu zalet tego filmu.

BTW, filmów o mylących tytułach jest więcej.